روش‌های بازیافت و دفع زیست‌محیطی آبگرمکن‌های مختلف
روش‌های بازیافت و دفع زیست‌محیطی به فرآیندهای جداسازی اجزای قابل استفاده مجدد (فلزات، پلاستیک) از آبگرمکن‌های فرسوده، تصفیه مواد خطرناک (فلزات سنگین، عایق فوم) و به حداقل رساندن تأثیر زیست‌محیطی در طول دفع اشاره دارد. دفع نامناسب باعث آزاد شدن مواد سمی (مانند سرب از لحیم، فوم تخریب‌کننده لایه اوزون) یا هدر رفتن منابع قابل بازیافت می‌شود. آبگرمکن برقی، آبگرمکن بدون مخزن، آبگرمکن فوری، آبگرمکن برقی بدون مخزن و تجهیزات آب گرم فوری (از جمله آبگرمکن برقی فوری) هر کدام ویژگی‌های دفع متمایزی دارند که با توجه به مواد تشکیل‌دهنده و پیچیدگی ساختاری شکل می‌گیرند.
آبگرمکن برقی ارزش بازیافت بالایی دارد و دفع آن بر جداسازی مخزن و اجزای فلزی متمرکز است. قطعات اصلی قابل بازیافت آبگرمکن برقی مخزن فولادی (60 تا 70 درصد از وزن کل)، المنت‌های گرمایشی مسی و شیرهای برنجی هستند. بازیافت حرفه‌ای با تخلیه آب باقیمانده از مخزن آبگرمکن برقی (برای جلوگیری از آلودگی) و برداشتن میله آند (منیزیم یا روی-آلومینیوم، قابل بازیافت به عنوان ضایعات فلزی) آغاز می‌شود. مخزن فولادی خرد شده و برای استفاده مجدد در ساخت و ساز یا وسایل جدید ذوب می‌شود. المنت‌های مسی از عایق جدا شده و به شمش‌های مسی ذوب می‌شوند (به دلیل رسانایی بالا). قطعات خطرناک آبگرمکن برقی شامل عایق فوم (اگر از سی‌اف‌سی، ماده‌ای که لایه ازن را تخریب می‌کند، ساخته شده باشد) است - مدل‌های قدیمی‌تر آبگرمکن برقی قبل از بازیافت مخزن نیاز به حذف عایق از طریق تجهیزات تخصصی دارند. آبگرمکن برقی مدرن از فوم بدون هیدروکلروفلوکربن استفاده می‌کند که می‌تواند با انتشار کم سوزانده شود. اکثر مناطق آبگرمکن برقی را در مراکز بازیافت شهری می‌پذیرند و برخی از تولیدکنندگان "برنامه‌های پس گرفتن" (جمع‌آوری آبگرمکن برقی قدیمی هنگام تحویل آبگرمکن‌های جدید) را برای اطمینان از دفع مناسب ارائه می‌دهند.
آبگرمکن بدون مخزن دارای اجزای قابل بازیافت ترکیبی است که نحوه دفع آنها بر اساس نوع انرژی متفاوت است. آبگرمکن بدون مخزن گازی شامل مبدل‌های حرارتی مسی قابل بازیافت، پوشش‌های فولادی و لوله‌های گاز برنجی است - مراحل بازیافت شامل قطع خطوط گاز (توسط تکنسین‌های مجاز برای جلوگیری از نشت)، برداشتن مبدل حرارتی (جدا شده از اجزای پلاستیکی) و خرد کردن پوشش فولادی برای ضایعات است. قطعات خطرناک آبگرمکن بدون مخزن گازی شامل شیر گاز (حاوی مقادیر کمی سرب) و بردهای کنترل الکترونیکی (حاوی فلزات سنگین مانند جیوه) است - این قطعات نیاز به تصفیه جداگانه در مراکز زباله الکترونیکی دارند. آبگرمکن بدون مخزن برقی هیچ خطری مربوط به گاز ندارد، بنابراین دفع آنها بر بازیافت هیت سینک‌های آلومینیومی، سیم‌کشی مسی و محفظه‌های پلاستیکی (مرتب شده بر اساس نوع برای ذوب) تمرکز دارد. اندازه جمع و جور آبگرمکن بدون مخزن، حمل و نقل آن را به مراکز بازیافت نسبت به آبگرمکن برقی آسان‌تر می‌کند، اما برای جدا کردن فلز و پلاستیک نیاز به جداسازی قطعات دارد - دفع خودتان انجام دهید توصیه نمی‌شود، زیرا جابجایی نادرست اجزای گاز ممکن است خطرات ایمنی ایجاد کند.
آبگرمکن فوری محتوای قابل بازیافت کم اما ساده‌ای دارد و دفع آن بر قطعات فلزی کوچک متمرکز است. اجزای اصلی قابل بازیافت آبگرمکن فوری عبارتند از مخزن کوچک استیل ضد زنگ، لوله‌های ورودی/خروجی مسی و کویل گرمایشی نیکل-کروم - بازیافت شامل باز کردن قطعات پلاستیکی (محفظه‌ها، دستگیره‌ها) و جدا کردن فلزات بر اساس نوع است. اجزای پلاستیکی آبگرمکن فوری (در صورت علامت‌گذاری با کدهای بازیافت ۱ یا ۲) را می‌توان به گلوله‌های پلاستیکی بازیافت کرد. پلاستیک‌های غیرقابل بازیافت (کد ۷) به کارخانه‌های تبدیل زباله به انرژی ارسال می‌شوند. قطعات خطرناک آبگرمکن فوری شامل ترموستات الکترونیکی کوچک (با باتری‌های لیتیومی) است - باتری‌ها باید در محل‌های بازیافت باتری جدا و دفع شوند. وزن سبک آبگرمکن فوری (۲ تا ۵ کیلوگرم) به کاربران این امکان را می‌دهد که دستگاه‌ها را در نقاط جمع‌آوری زباله‌های الکترونیکی محلی تحویل دهند و برخی از خرده‌فروشان آبگرمکن فوری قدیمی را در طول خریدهای جدید (به عنوان بخشی از برنامه‌های بازیافت لوازم خانگی کوچک) می‌پذیرند.
آبگرمکن‌های برقی بدون مخزن دارای قطعات قابل بازیافت تخصصی هستند که دفع آنها نیاز به بررسی برد مدار دارد. اجزای قابل بازیافت آبگرمکن‌های برقی بدون مخزن شامل کویل‌های گرمایشی مسی، مبدل‌های حرارتی آلومینیومی و براکت‌های نصب فولادی است - بازیافت با برداشتن پوشش پلاستیکی و جدا کردن قطعات الکترونیکی (بردهای کنترل، حسگرها) از فلزات شروع می‌شود. بردهای کنترل آبگرمکن‌های برقی بدون مخزن به عنوان زباله‌های الکترونیکی طبقه‌بندی می‌شوند، بنابراین باید به مراکزی که فلزات گرانبها (طلا، نقره) را از بردهای مدار استخراج می‌کنند، ارسال شوند. قطعات پلاستیکی (اگر از ای بی اس مقاوم در برابر حرارت ساخته شده باشند) قابل بازیافت هستند، در حالی که واشرهای لاستیکی به کارخانه‌های بازیافت لاستیک ارسال می‌شوند. برخلاف آبگرمکن‌های گازی بدون مخزن، آبگرمکن‌های برقی بدون مخزن هیچ جزء قابل اشتعالی ندارند، بنابراین دفع آنها برای افراد غیرحرفه‌ای ایمن‌تر است - اما جداسازی فلزات و زباله‌های الکترونیکی هنوز به ابزارهای اولیه (پیچ‌گوشتی، انبردست) نیاز دارد تا از آسیب رساندن به قطعات قابل بازیافت جلوگیری شود.
تجهیزات آب گرم فوری (با تمرکز بر آبگرمکن برقی فوری) محتوای قابل بازیافت کمی دارند و دفع آنها بر روی اجزای ریز خطرناک متمرکز است. قطعات قابل بازیافت آبگرمکن برقی فوری، میکرو کویل مسی کوچک و محفظه آب از جنس استیل ضد زنگ هستند - بازیافت آنها نیاز به جداسازی دقیق (با استفاده از ابزارهای کوچک برای جلوگیری از شکستن قطعات) و جدا کردن این فلزات از پوشش‌های پلاستیکی دارد. قطعات خطرناک آبگرمکن برقی فوری شامل میکروترمیستور (با سرب) و سیم برق (با عایق پی وی سی که هنگام سوختن سموم آزاد می‌کند) است - سیم‌های پی وی سی باید جدا شده و جدا از سیم‌های مسی بازیافت شوند. اندازه کوچک آبگرمکن برقی فوری (به اندازه کف دست، کمتر از 1 کیلوگرم) اغلب منجر به دفع نامناسب (انداختن در سطل زباله معمولی) می‌شود، بنابراین گروه‌های محیط زیستی سطل‌های مخصوص "زباله‌های الکترونیکی کوچک" (موجود در سوپرمارکت‌ها یا مراکز اجتماعی) را برای آبگرمکن برقی فوری توصیه می‌کنند. برخی از تولیدکنندگان، آبگرمکن برقی فوری را با ساختارهای "بازیافت آسان" (قطعات قابل جدا شدن) طراحی می‌کنند تا دفع مناسب را تشویق کنند.
اثربخشی بازیافت و دفع زیست‌محیطی به پیچیدگی اجزای آبگرمکن بستگی دارد: آبگرمکن برقی ارزش بازیافت بالایی دارد؛ آبگرمکن بدون مخزن نیاز به مدیریت خاص نوع انرژی دارد؛ آبگرمکن فوری امکان جداسازی ساده را فراهم می‌کند؛ آبگرمکن بدون مخزن برقی نیاز به تصفیه زباله‌های الکترونیکی دارد؛ آبگرمکن فوری برقی نیاز به مراقبت از اجزای کوچک دارد. انتخاب آبگرمکن بازیافتی (به جای دفن زباله) ضایعات دفن زباله را به ازای هر واحد 70 تا 80 درصد کاهش می‌دهد و مواد اولیه را حفظ می‌کند - که دفع مناسب را به بخش کلیدی چرخه عمر زیست‌محیطی آبگرمکن تبدیل می‌کند.
